De Sint-Barbarakerk is een belangrijk onderdeel van de cultuur en geschiedenis van Bunnik en biedt een fascinerende visuele en architectonische ervaring. De kerk is gebouwd in 1939-1940 naar een ontwerp van Alphons Boosten. De kerk staat bekend om haar bouwstijl die eigenschappen van de Delftse School vertoont, waarbij eenvoud en een goede harmonie tussen massa, ruimte en lichtval vooropstaat. De architect combineerde deze stijl met invloeden uit het expressionisme. Inspiratie is daarbij ontleend aan de Romaanse bouwstijl. Deze bouwstijl wordt gekenmerkt door massieve sobere bouw met kleine rondboog vensters en zware pilaren. Daarnaast zijn kenmerkend de grote schuine dakvlakken en het gebruik van traditionele bouwmaterialen zoals baksteen. De kerk heeft een 37 meter hoge toren en is een rijksmonument. Het interieur bevat onder andere het altaar en het altaarkruis, ontworpen door de Utrechtse edelsmid Jan Eloy Brom, en de muurschildering in de apsis, vervaardigd door de schilder Charles Eyck. De glas-in-loodramen zijn van Wim van Woerkom, en er zijn ook ramen van Gunhild Kristensen van gekapt glas. In september 1963 is het huidige orgel in gebruik genomen. Het orgel is gebouwd door Flentrop.

In 1940 is de huidige Barbarakerk ingewijd. Aanvankelijk stond het oude orgel van de afgebroken Dominicuskerk van Utrecht erin, maar deze werd steeds slechter. De huidige kerk werd gebouwd ter vervanging van de oude Rooms Katholieke kerk uit ongeveer 1718, die stond op de Bloemerwaard.