In het boek Water, land en een kleine kerk wordt de bewogen geschiedenis beschreven van het dorp en zijn gemeenschap rond Waterlandkerkje. Het bevat verhalen van (oud-)inwoners en laat zien hoe het kleine kerkdorp door de eeuwen heen een centrale rol speelde in de omliggende polders. In 1751 bestond het dorp nog uit slechts enkele huizen, maar al wel met een school en een kleine geloofsgemeenschap.

De geschiedenis van ’t Kerkje Waterlandkerkje is er één van veerkracht. Het kerkje raakte in verval, maar werd in 1958 gered door lokale inzet en steun van Monumentenzorg. Na restauratie groeide het uit tot een ontmoetingsplek voor concerten, lezingen en bijeenkomsten.

De zeemeermin op de toren, ooit windwijzer en later onderdeel van het gemeentewapen, symboliseert nog altijd de verbondenheid tussen dorp, landschap en geschiedenis.