De locatie van het Arendshofcomplex kent een relatief jonge bebouwingsgeschiedenis. Nadat de bouwpercelen van de Westerdwinger waren geveild, werd het terrein rond 1888 voor het eerst bebouwd met burgerwoonhuizen. Deze woningen maakten bijna een eeuw deel uit van het stadsbeeld, totdat zij rond 1977 werden gesloopt in het kader van de stadsvernieuwing.

Het huidige complex is ontworpen door architect Abe Bonnema en kwam gereed in 1979. In een periode waarin grootschalige woningbouw vaak de norm was, koos Bonnema bewust voor een menselijke maat. Die ambitie is duidelijk herkenbaar in het ontwerp, dat invloeden vertoont van het structuralisme. Kenmerkend voor deze architectuurstroming is de opbouw uit kleinere, samenhangende eenheden die zijn afgestemd op het dagelijks gebruik en de beleving van bewoners. Waar het functionalisme van de wederopbouwperiode vooral gericht was op efficiëntie, lag hier de nadruk op ontmoeting, wooncomfort en de manier waarop mensen hun leefomgeving ervaren.

Ook in de oorspronkelijke verkoopbrochure stond de gebruiker centraal. De aantrekkelijke ligging en de nabijheid van winkels en voorzieningen werden nadrukkelijk aangeprezen: Ook gemakkelijk voor hem of haar die na het werk, om half zes nog even wat boodschappen in huis wil halen.

Het U-vormige bouwblok omsluit een beschutte, semiopenbare binnenplaats waaraan kleine terrassen en balkons grenzen. De woningen worden ontsloten via een portiek aan het Zaailand. Binnen het complex is veel variatie aangebracht: de 24 appartementen verschillen sterk in grootte en indeling, waardoor een gevarieerd woonmilieu ontstond. Bij oplevering werden de woningen aangeboden voor bedragen tussen de 95.000 en 450.000 gulden, waarmee het complex zich richtte op een brede groep bewoners.