De wierde Vliedorp is een verlaten wierde zoals er in het Hogeland vele van zijn. De meeste zijn nauwelijks zichtbaar, en gaan vaak op in het moderne agrarische landschap. Vliedorp, omkranst met bomen en omringd met een sloot, is echter vanaf verre te zien.

De wierde behoort tot de oudste plekken van De Marne, en werd al bewoond in de 1e eeuw n.Chr. Van die vroegste geschiedenis is verder weinig bekend, de wierde is weliswaar deels afgegraven, maar nooit archeologisch onderzocht. Na de vierde eeuw en de inbraak van de Lauwerszee zal de wierde tijdelijk verlaten zijn geweest, maar mogelijk nog wel in gebruik als vluchtplek voor mens en dier. De latere naam Vliedorp, ontleent aan de oud Friese aanduiding voor een vluchtheuvel, zal in deze periode zijn wortels hebben. Ergens in de middeleeuwen wordt de wierde weer bewoond, rond de 12e eeuw wordt het landschap bedijkt en in de 13e eeuw verrijst hier een kerk.

Meer land wordt van het Lauwerszeesysteem, het huidige Reitdiep, teruggewonnen en in de late middeleeuwen wordt er een ontwateringssluis aangelegd bij Houwerszijl. Hier ontstaat ook een nederzetting, die al snel Vliedorp overvleugeld. Lang dient de kerk ook de bewoners van Houwerzijl, waardoor het dorp een functie blijft houden. Kerkelijk wordt deze in 1645 verenigd met Niekerk, en in 1695 wordt de laatste dienst in de kerk van Vliedorp gehouden. Daarna vervalt het snel tot ruine. De genadeslag komt met de kerstvloed van 1717, als het dorp grotendeels verwoest wordt, daarna resteert niet meer dan een gehucht. De ruine van de kerk wordt in 1730 gesloopt.

De begraafplaats blijft echter in gebruik, en de oude pastorie blijft als arbeiderswoning bestaan. Vandaar ook de lokale naam voor de wierde, de Olle Weem. Het kerkhof wordt eind 19e eeuw gesloten, en ook de pastorie wordt uiteindelijk gesloopt. En als laatste vernedering wordt begin 20ste eeuw een deel van de wierde afgegraven, het restant blijft eenzaam achter in het landschap.

Na de tweede wereldoorlog keren echter de kansen van de wierde. Het wordt aangewezen als rijksmonument en wordt ontsloten met een brug en fietspad. Tegenwoordig is het een markante plek in het landschap. Het wordt beheerd door het Groningse landschap, een oase van rust en natuur, en is een heerlijke rustplek bij een fietstocht. Op de wierde liggen nog de laatste getuigen van een lange geschiedenis, de overgebleven grafzerken op het voormalige kerkhof. Verweerd en verbrokkeld, met nog maar een enkele leesbaar, zijn ze een symbool van het verloop van de tijd.