Al in 1063 moet op deze plek een kerkgebouw hebben gestaan, maar dat werd in 1573 (met uitzondering van de toren) verwoest. De Gereformeerde Gemeente gaf in 1628 opdracht om een nieuwe kerk te bouwen. De toren van 44,52 m hoog is het meest bijzondere van de kerk, omdat de spits geheel van steen is opgetrokken. Daarnaast zijn onder de toren nog de kloostermoppen uit de romaanse periode (11e eeuw) te zien en daarboven de kenmerken van de Vlaamse Gotiek. De spits werd overigens in 1585 door de bliksem getroffen, waarbij hij naar beneden stortte, maar werd later weer opgebouwd in een andere steensoort. De haan op de toren uit 1728 is een zeldzaam stuk koperdrijfkunst. Tevens hangt in de toren een luiklok uit 1461.
Andere bijzonderheden van deze kerk zijn de eikenhouten preekstoel, het éénklaviersorgel uit 1837 en de zerken uit de 17e en 18e eeuw.