De geschiedenis van het klooster Dolphia start met de stichting van een parochie in de wijk Dolphia. Deze wijk werd rond 1930 aangelegd aan de Gronausestraat in, wat nu Enschede is, maar wat toen tot Lonneker behoorde. De rooms-katholieke inwoners van de wijk Dolphia waren aangewezen op Glanerbrug voor hun geloofsactiviteiten. De pastoor van Glanerbrug besloot toen een buitenpost in Dolphia te stichten, wat resulteerde in de Bernadettekerk, die in 1934 gebouwd is.

Inmiddels was de orde van de Kapucijnen op zoek naar een geschikte plaats voor een nieuw te bouwen klooster. De keuze viel op de wijk Dolphia. De financiële problemen van de parochie zullen een belangrijke rol gespeeld hebben bij de keuze van deze plaats. De kerk en het woonhuis met een groot stuk grond werden aangekocht. De kapucijnen betrokken eerst het woonhuis dat voor de kerk stond, waarna er gestart kon worden met de bouw van het klooster. De Duitse Wehrmacht confisqueerde het klooster in 1943. De broeders hadden nu alleen nog toegang tot de kerk, de kloosterkerk en het woonhuis. Na de oorlog verbleven er zo’n 40 tot 60 kloosterlingen in het klooster.

Het gebouw heeft tot in de jaren ’60 als klooster gefunctioneerd. Er was een tijd een kleinseminarie in ondergebracht. Maar met de grote en snelle veranderingen na het Tweede Vaticaans Concilie van 1962-1965, en met de nodige liturgische veranderingen, is de belangstelling voor de orde afgenomen. In 1972 is het klooster afgestoten en verkocht, eerst aan het conservatorium, later aan een aannemer, die zijn bedrijf er in vestigde en het in 1988 deels renoveerde. Hij heeft in de kloosterkerk de oorspronkelijke muurschildering weer zichtbaar- en schoongemaakt.  Daarna werd De Woonplaats de eigenaar. Tot slot is het recent doorverkocht aan Ed Fröhlich, die er een bijzonder  bedrijfsverzamelgebouw van heeft gemaakt, dat een bezoek meer dan waard is.

De rooms-katholieke architect M. van Beek uit Eindhoven is verantwoordelijk voor het ontwerp van het klooster. Met het ontwerp van de Bernadettekerk als uitgangspunt, heeft hij ervoor gekozen het klooster uit te voeren in een traditionalistische stijl. Hij had het idee om het gebouw zo veel mogelijk een middeleeuwse karakter te geven. Vandaar de bouw met een grote, lichtrode baksteen die kloostermop wordt genoemd. Een steen die in de middeleeuwen werd gebruikt. Naast traditionele materialen schuwde hij het gebruik van nieuwe materialen niet. Dit is terug te vinden in onder andere het gebruik van stalen kozijnen en binnen blinden.