Een waar boegbeeld van de Wageningse monumenten, dat is het Schip van Blaauw inmiddels wel te noemen. Zijn prachtige ligging op de groen begroeide bergrand met zicht op de rivier en over de vruchtbare Betuwe. Zijn bijzondere architectuur in de ambachtelijke Amsterdamse Schoolstijl, maar ook door het omringd zijn door andere bijzondere monumentale panden uit de rijke bouwkunstkoker van de Landbouwhogeschool.
In 1918 wordt het landbouwonderwijs in Wageningen door de regering opgeschaald naar academisch niveau. Dit betekent meer werkgelegenheid, meer welvaart en meer reuring in de stad. Maar het betekent ook de noodzaak om meer ruimte te scheppen voor onderwijs en onderzoek. De onderwijspanden in de binnenstad voldoen niet meer en al snel wordt gekeken naar de berg voor de broodnodige uitbreiding en mogelijk een clustering tot campus. Het plan om een omvangrijk complex aan panden, inclusief hoofdgebouw, langs beide zijden van de Generaal Foulkesweg (toen Rijksstraatweg) te laten verrijzen, wordt afgeblazen. Wel is er genoeg budget om een start te maken met de laboratoria voor Microbiologie en Plantenfysiologie.
Anton Hendrik Blaauw, aangesteld als hoogleraar Plantenfysiologie, is heel stellig in zijn ideeën voor ‘zijn’ laboratorium. Het onderkomen voor zijn vakgroep in de Herenstraat is volgens hem totaal niet geschikt voor proeven. In nauwe samenspraak met de jonge architect Cornelis Jouke Blaauw (geen familie overigens), komt hij tot een ontwerp voor een laboratorium met inpandige professorenwoning. Naar zijn idee is het noodzakelijk om dag en nacht uitstaande proeven te kunnen monitoren. Het lab is dan ook direct toegankelijk vanuit zijn woning via een tussendeur. Professor Blaauw richt zijn wetenschappelijke aandacht vooral op bloembollenteelt en wordt hiermee de grondlegger van de moderne bloembollencultuur. Zijn naam leeft voort via een prachtige, uiteraard blauwe, bloem, de ‘Iris Hollandica Professor Blaauw’. Ter ere van hem is deze iris rijkelijk aangeplant in de tuin van zijn voormalige dienstwoning.