Kunst doen kan een motor zijn om te ontsnappen uit een vaste rol. Via performance waagde Pum zich eerder aan verschillende disciplines en vondt er bewegingsvrijheid door mislukking te omarmen. In zijn werken botste hij tegen ongeschreven regels, sociale codes en maatschappelijke verwachtingen die zo een nieuwe vorm kregen.
De motor staakte. Van de zomer strandde hij in Bierum. In juli en augustus verbleef hij als Artist in Residence in de Bierumer School. Het voornemen om, zoals het een kunstenaar betaamt, vanuit niets iets te maken sneuvelde al snel. Op de dijk keek hij de leegte in en bleek hij er moeilijk kaas van te kunnen maken. Er wordt wel gezegd dat stadsmensen zichzelf liever uit de weg gaan, alleen “is er een zelf zonder een sociale context?”.

In Perpetuum Immobile bewaart Pum van de Koppel zorgvuldig de afstand tussen Bierum en Den Haag (waar hij normaal woont), tussen resident en omgeving en tussen uitvinder en techniek. Hij stelt scherp vanuit stilstand, en zoomt in op wat het kan betekenen om mens te zijn wanneer je met jezelf opgescheept zit. Met foto’s, video’s, tekeningen en sculpturen reflecteert hij op zijn relatie met technologie. Scrollend, filmend, dansend. Uiteindelijk komen we door kunst of andere voertuigen wel weer in beweging. De constellatie van de werken in de tentoonstelling nodigt de bezoeker uit tot een zoektocht, maar de vraag is of er daarmee afstand overbrugd of juist bevestigd wordt.

Poster door: Jules Janssen