Zonder mij, zonder dat ik er niet ben is een dans- en theatervoorstelling over rouw, verlies en de zoektocht naar hoe je verdergaat wanneer iemand van wie je houdt er niet meer is. De voorstelling laat zien dat rouw zich niet in één gevoel laat vangen. Verdriet, woede, liefde, onmacht en het verlangen om iemand nog één keer te kunnen spreken, bestaan voortdurend naast elkaar.

Tijdens Open Monumentendag spelen we een korte scène uit de wereld van de voorstelling. Noah bezoekt de plek waar zijn overleden vrouw rust. Op een plaats die normaal gesproken vooral gevuld is met herinneringen en stilte, lijkt zij voor even weer bij hem te zijn.

De scène begint met een spoken word waarin Noah zijn rouw onder woorden probeert te brengen. Hij spreekt over zijn pijn, maar ook over de woede en machteloosheid die het verlies met zich meebrengt. Daarna ontstaat er een ontmoeting tussen Noah en zijn vrouw. Ze gaan met elkaar in gesprek over wat er is gebeurd, over wat achterblijft en over de moeilijke vraag hoe je verder moet wanneer degene met wie je verder wilde er niet meer is.

Wanneer woorden uiteindelijk tekortschieten, neemt beweging het over. Hun gesprek mondt uit in een choreografie waarin afscheid nemen en vasthouden tegenover elkaar komen te staan. Voor even zijn ze opnieuw samen, op de plek waar zij rust.

Een korte scène over rouw, liefde en de onmogelijke tegenstelling tussen iemand moeten loslaten en diegene nooit werkelijk kwijt willen raken.