Veerkrachtig kun je de noodwoningen aan de Oranjelaan volmondig noemen. Zijn ze in beginsel bedoeld om zo’n vijftien tot uiterlijk vijfentwintig jaar onderdak te bieden, ondertussen zijn de woningen van het Wageningse bergwijkje alweer tachtig jaar oud. Krasse knarren dus, die noodwoningen
De eenvoudige noodpanden zijn kort na de Tweede Wereldoorlog van de grond gekomen. Duren woonprojecten normaal gesproken jaren, in tijden van crisis is dit toch ietwat anders. Er is geen tijd om te bakkeleien. Wageningen is behoorlijk getroffen, zo’n tien procent van haar woningbestand blijkt onherstelbaar beschadigd. Bijna alle woningen hebben in meer of mindere mate schade opgelopen. Tijd dus voor krachtig en snel handelen. De gemeente vraagt het Rijk om honderd noodwoningen en krijgt in september 1945 vijftig exemplaren toegewezen. Zesentwintig komen te staan in het Rode Dorp, in de zwaar getroffen Beekstraat en Julianastraat. Op de berg zijn de overige vierentwintig woningen bedacht.
Al in de eerste week van oktober 1945 wordt het contact met Bredero’s Bouwbedrijf (BBB) uit Utrecht getekend en nog geen twee maanden later zijn de eerste tien woningen op de Wageningse Berg gereed. Maar dan blijkt er een kink in de kabel: de aanleg van een noodzakelijke toegangsweg loopt vertraging op. Zowel de gemeente als het bouwbedrijf is in de veronderstelling dat de andere partij de metingen zou doen. Gevolg: een te hoog gelegen weg en extra tijd en kosten voor het project. Het bouwterrein moet worden opgehoogd en sommige woningen hebben extra fundering nodig. Maar dankzij de systeembouw van Bredero zijn de verdere bouwkosten gelukkig laag. In de fabriek zijn alle bouwelementen al geprepareerd en met enkele monteurs – er zijn ter plaatse geen timmerlui en metselaars nodig – kan het geheel op de berg vrij simpel in elkaar worden gezet.