Hoe belangrijk het is om liefdevolle eigenaren te hebben die de potentie en schoonheid zien van oude panden in vaak slechte conditie, dat kunnen we zien bij Villa Sanoer. Het verhaal van deze eind 19e eeuwse buitenplaats is een prachtig voorbeeld van de schouders eronder en met heldere visie een droom verwezenlijken. Uiteraard zijn er binnen Wageningen tal van voorbeelden te noemen: denk aan steenfabriek de Plasserwaard, het Rietveldhuis aan de Hollandseweg, het Schip van Blaauw en ga zo maar door. Maar eigenaar Robert Best (1927-2019) van Villa Sanoer is binnen Wageningen wel een pionier op restauratiegebied geweest.
Al in 1954, het jaar waarin Best als student een kamer betrekt in wat dan Pension Sanoer is, raakt hij in de ban van de villa. Behalve voor reizen naar het buitenland voor zijn werk als agrarisch consultant zal hij Sanoer nooit meer verlaten. Hij is in de gelukkige omstandigheid dat hij de buitenplaats in 1980 kan overnemen, inclusief de kamerverhuur aan studenten. Hij is daarbij in het bezit van reproducties van de oorspronkelijke ontwerptekeningen en begint in datzelfde jaar nog met de reconstructie van de tuinen. Tuinarchitect Johan Lombarts heeft hierop heel gedetailleerd de hoogteverschillen aangegeven. Best herstelt hiermee het glooiende landschap, de terrassen, vijverpartijen, zichtlijnen en bomenlanen. Een knap karwei dat eigenlijk nooit klaar is, maar wel altijd wordt uitgevoerd met hulp van de inwonende Ceresstudenten, die de villa omdopen tot jachtslot Burlenburgh.
Anno nu wordt Sanoer nog altijd bewoond door Ceresstudenten. Met het wegvallen van Robert Best als eigenaar en beschermheer is er een stichting in het leven geroepen om het erfgoed voor de toekomst te kunnen behouden. Wageningen kent in totaal wel tien buitenplaatsen, sommigen niet meer echt zichtbaar. Als onderdeel van Gelders Arcadië, de Gelderse buitenplaatsengordel langs Rijn en IJssel, springt Villa Sanoer er in deze stad qua schoonheid en oorspronkelijkheid wel uit.