Kerk No.11 staat aan het Zuiderdiep 505 in Valthermond. Het huidige kerkgebouw dateert uit 1880. Er zijn vele erediensten gehouden maar de belangstelling liep hiervoor terug. Na 125 jaar is de kerk als zodanig opgehouden te bestaan. De naam “No.11” verwijst niet naar een elfde kerk, maar naar de nummering van de boerderijen/plaatsen met hun ‘vooraffen’ in het langgerekte Valthermond. Die naamgeving is belangrijk omdat er in Valthermond meerdere hervormde kerken ontstonden.

De kerk is een relatief eenvoudige bakstenen zaalkerk en staat in een karakteristiek deel van het dorp, direct aan het Zuiderdiep en vlakbij de sluis.

Kerk No. 11 vertelt eigenlijk het verhaal van de ontwikkeling van Valthermond als veenkolonie. Het dorp ontstond als langgerekte nederzetting langs de kanalen, met turfgravers, arbeiders en neringdoenden. Later kwamen de grote veenkoloniale boerderijen aan de buitenzijde van de nederzetting.

De kerk was dus niet zomaar een gebouw: ze vormde een onderdeel van de gemeenschappen die zich langs het Zuiderdiep en de genummerde plaatsen ontwikkelden.

De kerk, een betrekkelijk eenvoudige bakstenen zaalkerk, is  uitgevoerd in een sobere Waterstaatsstijl. Ze had een rechte afsluiting en spitsboogvensters met karakteristieke bakstenen “wenkbrauwen” erboven. Oorspronkelijk stond er geen toren tot in 1925 een van de opvallendste veranderingen plaatsvond. De vervenersfamilie Hadders schonk toen een forse toren aan de kerk. De toren kreeg een uurwerk en luidklok en werd ontworpen door architect A.H. Kleinenberg uit Musselkanaal.

Architectonisch wijkt de toren daardoor behoorlijk af van de eenvoudige negentiende-eeuwse kerkzaal. Erfgoed Drenthe omschrijft hem als een toren met fantasierijke interbellumarchitectuur en verwijzingen naar middeleeuwse kastelenbouw.

Ook het orgel heeft een interessant verhaal. In 1934 kreeg Kerk No. 11 een echt pijporgel. Dat was een schenking van de gebroeders Keveling.

Kerk No. 11 is een klein monument waarin je het verhaal van de Drentse veenkoloniën, de vervening, religieuze tegenstellingen, lokale families, architectuur en het moderne dorpsleven allemaal bij elkaar ziet komen.