Het voormalige woongebouw ‘Karantijn’ ligt in de Oude Polder nabij de Quarantaine Haven aan de oostkant van Tiengemeten. Op de oostelijke punt van het eiland, in de Oude Polder was lange tijd een quarantaine-inrichting in gebruik, met barakken, een ziekenhuisje en een pesthuis. Het Haringvliet was eeuwenlang de enige vaargeul om vanaf zee naar de handelshavens van Dordrecht en Rotterdam te varen. Om te voorkomen dat de bemanningsleden besmettelijke ziektes als de pest en tyfus meebrachten naar Nederland, meerden schepen enkele dagen buitengaats en werden in quarantaine gehouden voordat ze toestemming kregen om door te varen. Zieken werden opgenomen. 

Aan het eind van de 19e eeuw raakte de quarantaine-inrichting buiten gebruik en werd het complex gebruikt als marinedepot. Het was een buitenpost van de marinehaven van Hellevoetsluis en er werd buskruit en brandstof opgeslagen. Veel van de quarantaine gebouwen waren in slechte staat en werden rond 1880 gesloopt. In 1882 kwam een nieuw bouwblok met woningen tot stand voor de opzichter en bewakers. Het gebouw bevatte drie woningen van verschillende grootte. Dit pand werd later de Karantijn genoemd. In 1938 werd de marinehaven in Hellevoetsluis opgeheven en werd het depot op Tiengemeten gesloten. De Karantijn was nog enige tijd bewoond maar raakte daarna in vervallen toestand. 

De geïsoleerde ligging van het vroegere quarantaine gebied aan de oostelijke punt van Tiengemeten en de vroegere inrichting van het landschap van de Oude Polder (bedijkt in 1750) met watergreppel en dijklichaam is nog duidelijk afleesbaar. In 2014 kreeg landschapskunstenaar Luc Engelhard de opgave om de vervallen Karantijn om te vormen tot een kunstwerk. Hij realiseerde een folly waarbij hij zich liet inspireren door de geschiedenis van het terrein en het bestaande gebouw. Een groot deel van de historische constructie van de Karantijn is blijven staan zodat de vroegere functie van woonhuis nog steeds herkenbaar is. De oorspronkelijke scheidingsmuren met de rookkanalen en de draagconstructie uit de bouwtijd zijn bepalend. Dwars door het pand is een recht, betonnen pad aangelegd en er zijn meerdere informatiepanelen geplaatst met informatie over de geschiedenis van het quarantaine–terrein. Het pad, een betonnen loper, verbindt de ruïne aan het landschap. De opengewerkte gevels laten het uitgestrekte landschap toe.