Na de vestiging van de Hernhutters in Zeist overlijdt in 1747 het eerste lid: Anna Hasselman. Slotheer Cornelis Schellinger geeft toestemming om dit vierjarige meisje te begraven aan de rand van een vijver tussen het Slot en het Zusterplein. Dit is het begin van de huidige Godsakker.
Aan de ene zijde van het middenpad liggen aanvankelijk de mannen en aan de andere kant de vrouwen in de volgorde van hun overlijden. Deze manier van begraven weerspiegelt de manier waarop de gemeenschap van broeders en zusters in de kerkzaal samenkomt. Volgens de Broedergemeente is iedereen gelijk. Daarom zijn de grafstenen vrijwel identiek. Bovendien liggen alle stenen plat in het gras als symbool voor graankorrels, die vruchten dragen als zij in de aarde vallen (Johannes 12:24). Alle graven zijn eeuwig. De namen en geboorteplaatsen op de grafstenen vertellen veel over de samenstelling en de ontwikkeling van de gemeenschap.
De inrichting van een aparte begraafplaats voor de Hernhutters levert in de beginjaren weerstand op. Het recht om te begraven is in de 18e eeuw nog volledig in handen van de Hervormde kerk en dat zorgt voor tegenwerking vanuit de bijbehorende Oude Kerk. De Hernhutters laten hun begrafenissen daarom jarenlang in stilte plaatsvinden.
Tegenwoordig worden er zelfs kerkdiensten gehouden op de Godsakker. De belangrijkste is op de vroege ochtend van de Eerste Paasdag. Dan komen de gelovigen met zonsopgang bij elkaar om de Opstanding te vieren en de overledenen te herdenken.
Je wordt van harte uitgenodigd om eens te komen kijken op deze plek die historie ademt. Heb je vragen? Dan kun je deze stellen aan de gidsen in de Grote Kerkzaal op Zusterplein 12.
