Over veerkracht (en geluk) gesproken. Het heeft maar een haar gescheeld of dit Nederlandse icoon van de bevrijding en de vrede zou onder de sloophamer verdwenen zijn – de sloopvergunning was begin jaren zeventig al afgegeven. Hotel de Wereld is tenslotte dé plek van de onderhandelingen op 5 mei 1945 – beter gezegd: instructies aan de vijand – omtrent de overgave van de Duitse troepen. Maar het is ook een hotel dat bovendien al een eeuwenoude historie achter de rug heeft. Ook bouwkundig, want het pand heeft met de jaren vele veranderingen ondergaan. Deze zijn uiteraard afhankelijk van functie, tijd en economische omstandigheden. Zo is Hotel de Wereld in feite nieuwbouw in 1852, maar het is weer gebouwd op de fundamenten van een herberg uit de 17e eeuw. Op kadastrale hulpkaarten uit de 19e eeuw staat er bijvoorbeeld nog een koetshuis op het terrein. Met de verandering in vervoer van postkoets naar tram, autobus en auto verdwijnt de noodzaak voor zo’n bijgebouw. Er volgen noordwaarts uitbreidingen aan het hotel die later ook weer stukje bij beetje verdwijnen. Op de vrijgekomen plek ontspruiten vervolgens stadswoningen. Aan de voorgevel van het hotel verschijnt eind 19e eeuw een open veranda – tevens wachtruimte en halteplaats voor de Oosterstoomtram (1887-1937) – die later weer wordt afgebroken. Wanneer het in handen komt van de Landbouwhogeschool in 1951, krijgt het gebouw een heel andere functie en huisvest het onder meer een klein theater op de zolderverdieping. Dit theater ’t Hemeltje biedt zo’n dertig jaar een bescheiden podium voor vernieuwend toneel.
Kortom, Hotel de Wereld is een gebouw met een heel divers verleden, maar vooral ook een belangwekkend verhaal. Een verhaal waar voorlopig nog geen eind aan komt. Het heeft de status van rijksmonument en is dus beschermd erfgoed. Alles aan het pand herinnert aan de oorlog en ademt het belang van vrijheid en vrede. Erg relevant, zeker in deze wereldwijd woelige tijden.