Van de bouw van deze laatgotische pseudobasiliek is weinig bekend. In een oorkonde van 1376 wordt de kerk – gewijd aan Sint Maarten – genoemd, terwijl in een charter van 1332 al gewag wordt gemaakt van een geestelijke. De 14de eeuwse bakstenen toren is het oudste deel. Het hoofdkoor dateert van omstreeks 1400. Het noorderkoor ontstond uit een kleine, lage grafkapel die rond 1420 is gebouwd voor de tombe van Florens van Borssele en zijn vrouw Oda van Bautersem. Het schip en de zijbeuken dateren uit de tweede helft van de 15de eeuw. De bisschop van Utrecht verhief de kerk in 1429 tot kapittelkerk, nadat Florens’ zoon Franck van Borssele een kapittel had gesticht bestaande uit een deken en tien kanunniken. In de jaren zeventig van de zestiende eeuw is de kerk twee keer door een beeldenstorm getroffen. De kerk ging over naar de Reformatie en in 1578 kwam de eerste predikant naar de stad Sint-Maartensdijk. De ruim 42 meter hoge toren is in de periode 1952-1955 gerestaureerd, aansluitend gebeurde dat  in 1956-1965 met de rest van de kerk. Op de luizolder zijn twee klokken te vinden uit 1477. Deze kerk heeft al sinds het eerste kwart van de 17de eeuw een carillon. De huidige concertbeiaard van veertig klokken, in de lantaarn van de toren, dateert van 1980.