Aan de Sint Pieterstraat in Valkenburg verrees in 1961 de Onze-Lieve-Vrouw van Altijddurende Bijstandkerk, een opvallend modernistisch ontwerp van architect Theo Boosten. Het godshuis verrees in slechts elf maanden tijd op de plek van een voormalige villa en artsenpraktijk, die van 1942 tot 1960 als klooster diende voor de zusters Benedictinessen. Pastoor Gibbels wilde een kerk waarin de ruimte tot de mens zou spreken. Met het oog op de vele toeristen en gastpriesters werd het gebouw ruim opgezet, met meer dan 900 zitplaatsen en zes nevenaltaren naast het hoofdaltaar voor de dagelijkse missen.

Het gebouw kenmerkt zich door twee schuine muren van Limburgse mergel en bakstenen kopse muren. Boven het priesterkoor bevindt zich een halfronde dakverhoging met een slanke koperen dakruiter, ook wel de lichtschelp genoemd. De zuidgevel valt op door vier hoge raampartijen en een trapeziumvormig betonnen portaal, dat bereikt wordt via een loopbrug over de rivier de Geul. Bij de ingang staat een ijzeren klokkenstoel en in het hoofdaltaar zijn relikwieën van de heiligen Martialis en Olympius ingemetseld. Het interieur herbergt waardevolle kunst, zoals een glas-in-loodraam van Daan Wildschut, een marmer- en baksteenmozaïek van Eugene Laudy, een Madonnabeeld van Branerer Irac en twee schilderijen van Harrie Koolen. Toen de kerk te groot werd, werd het aantal zitplaatsen halverwege teruggebracht naar 450 en ontwierp Boosten in 1989 een intieme, stalen dagkapel binnenin het bestaande schip als een unieke kerk in de kerk.