Het voormalige hervormde kerkje -hoogstwaarschijnlijk gebouwd rond 1810- ontstond dankzij een subsidie van Lodewijk Napoleon. Die steun was nodig omdat de protestantse gemeenschap na 1798 haar kerkgebouw had moeten afstaan aan de katholieken en te weinig parochianen had om zelf een nieuwe kerk te bekostigen. Met het geld van de regering kon een nieuw, bescheiden zaalkerkje worden gebouwd.

Het kerkje is eenvoudig van opzet: een éénbeukige zaalkerk met een gepleisterde gevel en typerende ramen met gietijzeren roedes als onderverdeling. Op het koor staat het meest bijzondere object: de preekstoel uit 1649, afkomstig uit de oude katholieke kerk die tussen 1648 en 1798 kerk door de hervormden werd gebruikt. Ook de kanselbijbel (1660) en diverse zilveren en koperen liturgische voorwerpen zijn waardevolle onderdelen van het interieur.

Door chronisch geldgebrek raakte het gebouw steeds opnieuw in verval. Er waren herstellingen in 1867, 1885, 1938 en 1965. In 1981 kreeg de kerk een nieuw orgel.

In 2013 werd het kerkje buiten gebruik gesteld. Het gebouwtje kreeg onder de naam “In de Gloria” een sociaal culturele bestemming. Het interieur bleef zoveel mogelijk behouden, inclusief de historische preekstoel. Het gebouw is nu een gemeentelijk monument.