De Wateringse Sluis is een van de oudste en meest betekenisvolle waterbouwkundige monumenten van Maassluis. De geschiedenis van de sluis gaat terug tot de veertiende eeuw, toen langs de Maas een zeedijk werd aangelegd om het achterland te beschermen tegen overstromingen. Om het overtollige regen- en polderwater toch te kunnen lozen op de rivier, werd op deze plek een uitwateringssluis aangelegd.

Rond de Wateringse Sluis en de nabijgelegen Monstersche Sluis vestigden zich vissers en sluiswachters. Zo ontstond de nederzetting Maeslantsluys, het latere Maassluis. De sluis speelde daarmee niet alleen een belangrijke rol in de waterhuishouding van Delfland, maar ook in het ontstaan van de stad zelf.

De huidige stenen sluis dateert uit 1653, toen de oorspronkelijke constructie met schuiven werd vervangen door een gemetselde uitwateringssluis met deuren. Eeuwenlang zorgde de sluis ervoor dat het overtollige water uit de polders bij eb kon worden afgevoerd naar de Maas. In 1935 werd de sluistunnel verlengd richting de havenkom.

Tegenwoordig is de Wateringse Sluis niet alleen een tastbare herinnering aan de strijd tegen het water, maar ook een bijzondere schakel in de natuur. Na een restauratie is de sluis opnieuw in gebruik genomen als vispassage, waardoor onder andere paling en stekelbaarsjes weer hun weg tussen zee en polder kunnen vinden