Westerkade 7 maakt deel uit van een blok van twee onder- en bovenwoningen, dat vermoedelijk rond 1890 werd gebouwd als onderdeel van het uitbreidingsplan van stadsarchitect Th. Romein. Over de totstandkoming van het pand is weinig bekend. Uit de bouwvergunning
blijkt dat de grond werd aangekocht door T. Kloosterman, die tevens als opdrachtgever optrad.

Bijzonder is dat het pand aan de Westerkade in samenhang met het daar achtergelegen complex aan de Arendsstraat 5-7 is ontworpen. De architectuur en opzet wijzen erop dat de panden als een ensemble zijn ontworpen. Op de vroegste bouwtekening ontbreekt nog de poort die tegenwoordig vanaf de Arendsstraat toegang biedt tot het binnenterrein; op latere tekeningen is deze wel opgenomen.

Rond 1990 werden de beneden- en bovenwoning samengevoegd tot één woonhuis. Die oorspronkelijke tweedeling is echter nog altijd goed herkenbaar aan de dubbele entree in de voorgevel, die vroeger afzonderlijk toegang gaf tot de beneden- en bovenwoning.

Het pand is uitgevoerd in een voor die periode kenmerkende bouwstijl met invloeden van de neorenaissance. Ondanks de samenvoeging is het historische karakter van het interieur grotendeels behouden gebleven. Zo zijn onder meer originele paneeldeuren, schouwen met marmeren schoorsteenmantels, plafonds met stucdecoraties en karakteristieke trappen met sierlijke trappalen en gietijzeren spijlen nog aanwezig. Ook de zichtbare kapconstructie met oorspronkelijke spanten verkeert nog in authentieke staat.