De Beulstoren maakte deel uit van de middeleeuwse stadsmuur, ofwel de Vest, van Dordrecht. In 1271 kreeg de stad van graaf Floris V toestemming om een gracht aan te leggen, vermoedelijk de latere Spuihaven. In de stadsrekening van 1284 wordt voor het eerst een toren genoemd en pas in 1560 duikt de naam Beulstoren zelf op in een schriftelijke bron.

Op een kaart uit 1586 staat de toren getekend, met de expliciete vermelding “Beuls toren”. Stadsbeschrijver Matthijs Balen noemt de toren in 1677 als waakhuis met woning, gelegen tussen de Vriesepoort en de Spuipoort. De laatste afbeelding van de toren dateert uit 1799; rond 1816 wordt de toren gesloopt en op de kadastrale minuut van 1832 is de halfronde Beulstoren niet meer aanwezig.

In 1998 zijn bij archeologisch onderzoek de funderingen van de D-vormige stadstoren teruggevonden, samen met een deel van de aansluitende stadsmuur. Bij de herinrichting van de Spuiboulevard aan het eind van de 20ste eeuw is de contour van de toren op straatniveau aangegeven en zijn de dieper gelegen funderingsresten onbewerkt in situ behouden en zichtbaar gehouden.

De fundering van de Beulstoren is een van de slechts twee plekken in Dordrecht waar een archeologische opgraving op de oorspronkelijke locatie zichtbaar is gebleven, waardoor de middeleeuwse oorsprong van de stad hier van dichtbij te zien is. Van de oorspronkelijke stadsmuur zijn bovengronds alleen nog de Groothoofdspoort, de Catharijnepoort, de Alaerd van Wijngaerdentoren/Drenckwaertstoren en het rondeel Engelenburg aanwezig, alle vier aangewezen als rijksmonument.

Bekijk tijdens de OMD de zichtbare fundering van de Beulstoren aan de Spuiboulevard (noordzijde, ter hoogte van nr. 1-97), tussen de Soetgensbrug en de Johan de Wittbrug.