Vanaf 1400 kwam hier het rijke Sint Margarethaklooster tot stand. Na een plundering in 1572 werd het in 1599 verbouwd tot aalmoezeniersweeshuis, voor de allerarmste kinderen. Bij een verbouwing in 1642 kreeg het complex haar kenmerkende maniëristische rolwerkvoorgevel. Het poortgebouw met weeskinderen reliëf dateert uit de 18^e eeuw. Vanaf 1942 zat hier het streekarchief, van 1973-2014 de bibliotheek. In 2021 kreeg het een hospitality-functie, na een grondige renovatie/restauratie. 

From 1400, the wealthy St. Margaret’s Monastery was established here. After being plundered in 1572, it was converted in 1599 into an almshouse orphanage. In 1642, the complex got its distinctive Mannerist facade with decorative relief work. The gatehouse with the orphan relief dates from the 18th century. From 1942, it housed the regional archives, and from 1973 to 2014, the library. In 2021, it gained a hospitality function. The regent’s room may be closed for lunch.

Dit complex ontstond in zijn huidige gedaante rond 1650, door verbouwing en uitbreiding van het in 1572 deels door de geuzen vernielde Margaretha-klooster. Binnen is nog het houtskelet van het kloostergebouw zichtbaar, evenals brandsporen uit 1572 aan de zolderbalken.

Drie eeuwen zijn hier weesgeworden kinderen verzorgd en grootgebracht. In het verleden was de levensverwachting laag, de armoede groot, epidemieën kwamen regelmatig voor, misoogsten en strenge winters eisten levens, vooral onder de armen. De kans dat kinderen beide ouders verloren, was aanzienlijk. Een combinatie van rampen veroorzaakte bijna altijd een economische crisis, waardoor het aantal wezen steeg en de voor hen beschikbare middelen afnamen.

De bestuurders van het weeshuis stelden over het algemeen een eer in een goede verzorging voor de kinderen, waarbij zij hun connecties en rijkdom inzetten. De kinderen werden godvruchtig en streng opgevoed, en leerden een ambacht of handwerken om in hun onderhoud te kunnen voorzien. Eventuele bezittingen, bijvoorbeeld uit erfenissen, werden voor de wezen bewaard en bij het verlaten van het weeshuis meegegeven, evenals een uitzet. Alles werd zorgvuldig vastgelegd en verantwoord. Kinderen die bij hun ouders opgroeiden, hadden (in materieel opzicht en wat opleiding betreft) niet altijd zo’n goede start.

In 1948 werd het weeshuis als instituut opgeheven, waarna het gebouw voor andere doeleinden gebruikt werd. Van 1973 tot 2014 huisvestte het de Openbare Bibliotheek. In 2021 is hier een hotel-restaurant gevestigd, na een grondige renovatie/restauratie.