Deze kapel is het enige wat resteert van het Sint-Agnietenklooster (ca. 1450). Na de reformatie gebruikt als lakenweverij. Daarna was er de Bank van Lening gevestigd (1650-1924). Tegenwoordig heeft de kapel een culturele functie.

This chapel is all that remains of St. Agnes Monastery (built around 1450). From 1585 onwards, Flemish tapestry weavers and wool dyers used the chapel as a workshop. Traces of dye baths were found in the ground, which are now visible in the paving in front of the chapel. Later on, from 1650 to 1924, the building served as a mortgage house. Nowadays, the chapel has a cultural purpose. 

Deze kapel is het restant van het Sint Agnes- of Agnietenklooster. Dat klooster ontstond waarschijnlijk rond 1450, en besloeg na voltooiing een groot terrein met vele voorzieningen, zoals een brouwerij en bakkerij, waardoor het klooster zoveel mogelijk een zelfvoorzienende gemeenschap was.

De zusters leefden volgens de regels van Augustinus en waren niet rijk, getuige een pater, die klaagde over: “de ellendige toestand van dit arme ende miserabel scamel convent”.

Na de reformatie van 1572 kregen kloostergebouwen andere bestemmingen. Delen van het Agnietenklooster werden verkocht aan particulieren. Vlaamse wevers, uit de Zuidelijke Nederlanden gevlucht wegens geloofsvervolging, vestigden hun werkplaats met grote weefgetouwen in de Agnietenkapel. Zij verfden zelf hun garens in grote ketels, die boven een vuur verwarmd werden. In het plaveisel voor de kapel is de plek aangegeven waar bij opgravingen drie ovens of stookplaatsen gevonden zijn, die daarvoor hebben gediend.

Naderhand kreeg de kapel nog andere bestemmingen, zoals Bank van Lening, stempellokaal, noodpostkantoor etc. Na jaren van leegstand was de kapel in de tweede helft van de twintigste eeuw zo bouwvallig, dat sloop dreigde. Op particulier initiatief werd de kapel gered en gerestaureerd. Tegenwoordig vinden hier culturele activiteiten plaats.

Op de plaats waar eens het altaar stond, ligt nog een altaarsteen, herkenbaar aan de vijf wijdingskruisjes. Opvallend in het interieur zijn de 88 ‘klankpotten’ hoog in de muur van het koor. Klankpotten, die in kerken werden aangebracht van de twaalfde tot de vijftiende eeuw, dienden tot verbetering van de akoestiek: hierdoor werd de galm bij het zingen gedempt. De eigen frequentie van de potten komt overeen met die van zingende monniken, maar in de Agnietenkapel is de frequentie een octaaf hoger. Hier werd immers door vrouwen gezongen!